Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Πέντε χρόνια πέρασαν, τι κάνουμε τώρα;

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Βασίλη Αναστασίου

* Κοιτάζουμε να πείσουμε τον Draghi να μας δώσει άλλα 2 Δις για την ρευστότητα.

* Αναμένουμε να τελειώσει η αξιολόγηση η βαφτισμένη διαπραγμάτευση, για την 5η δόση για  να  καλυφθούν 10 Δις και πλέον  που ξοδεύτηκαν κατά την απραξία των 100 ημερών. Σε διαπραγμάτευση δεν χαράσσονται «κόκκινες γραμμές». Αν  υπάρχουν, αφαιρούνται. Δεν νοείται διαπραγμάτευση με ανυποχώρητους παίκτες.

* Πάμε για το 3ο συμπληρωματικό δάνειο 30 έως 60 Δις, πριν από τον Ιούλιο, γιατί για Ιούλιο και Αύγουστο θα χρειασθούν 12 Δις €. Με απαίτηση εξασφάλισης των δανειστών. 3ο Μνημόνιο.

* Και αυτό που δεν θα κάνουμε είναι να καθίσουμε όλοι μαζί να καταστρώσουμε ένα προγραμματισμένο Σχέδιο αλλαγής του κλίματος για επενδύσεις, που θα σιγούρευε σους θα ήθελαν να έλθουν να επενδύσουν στη Χώρα μας.

         
* Για τα υπεσχημένα στην Θες/νίκη που δεν υπάρχει δεκάρα για να πραγματοποιηθούν, έχουμε τους Μπαλτά, Κατρούγκαλο, Ρωμανιά, Χριστοδουλόπουλου, να ικανοποιούν αυτούς που  πίστεψαν και μας  εψήφισαν.
 

Είναι διαπιστωμένο από τα πολιτικά δρώμενα και αποτελέσματα του πολιτικού παιχνιδιού των κομματικών ανταγωνισμών, την σύνδεση με  τα δημοσιονομικά αποτελέσματα, και την σύνθεση, προέλευση, ποιότητα,  και διαπλοκή του στελεχιακού μηχανισμού  της κρατικής μηχανής, ότι πάνω από το 50% του πληθυσμού, --δηλαδή όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι άλλοι που πλαισιώνουν ή/και συνδέονται εμμέσως με τον κρατικό μηχανισμό και τις υπηρεσίες του-- επιδιώκει και προσδοκά βελτίωση του εισοδήματος του πάντα ανεξάρτητα και αδιάφορα από την όποια πορεία των δημοσιονομικών δυνατοτήτων,  και δεν νοιάζεται διόλου  από πού θα προέρχεται η όποια αύξηση, έχοντας εξασφαλισμένη την μονιμότητα, την κατ’αρχαιότητα προαγωγή και σίγουρη την καταβολή της  σύνταξης συν παχυλό εφ’ άπαξ. Με όποιο τρόπο. Αt any cost!!  

Το υπόλοιπο άλλο μέρος του πληθυσμού, εκτός Δημοσίου,  φαίνεται να γνωρίζει πολύ καλά, αλλά σιωπά ότι οποιαδήποτε άνοδος του βιοτικού επιπέδου επιτυγχάνεται μόνον όταν παράγεται ο αναγκαίος και απαραίτητος πλούτος για την αύξηση του. Αλλά βρίσκεται έξω από το θλιβερό κακομοίρικο παιχνίδι των προηγουμένων και ούτε έχει την δυνατότητα να επιβάλει τον μόνο  τρόπο δημιουργίας ΑΕΠ. Όσο για την καταφυγή σε  όποια δίκαιη αναδιανομή; Είναι ένα άλλο θέμα που έχει ως προϋπόθεση την παραγωγή πρώτα αυτού που θα αναδιανεμιζόταν. Αλλιώς  πώς να αναδιανείμεις ένα πράγμα που δεν υφίσταται;

Σήμερα στην χρεωκοπημένη, σε  κατάσταση αφασίας, και παντελώς σε αδράνεια, Ελλάδα, καμιά παραγωγική επιδίωξη δεν υφίσταται, ούτε καν προγραμματίζεται. Ξέραμε μόνο, και ακόμα αυτό μόνο ξέρουμε, και συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε: Την τήρηση ανέγγιχτων των Δαπανών σε όποιο ύψος και αν φθάνουν κάθε φορά. Αδιάφορο και άσχετα αν υπάρχει κάλυψη τους. Καμία μείωση δαπανών ούτε για ιδέα, για μηδενικά Ελλείμματα. Έφθασε το ζαλισμένο καράβι να προσκρούσει σχεδόν στο παγόβουνο, αλλά κατάργηση  δημόσιων δαπανών, ούτε καν αναφέρθηκαν όπως έγινε για τα αποθεματικά των Ταμείων ή των Δήμων, σαν λύση ανάγκης. Πράγμα αδικαιολόγητο, παράλογο  και τελείως τρελό. Το ισχνό τοπικά εμπόριο εσωτερικού, λόγω της μηδαμινής ζητήσεως καθώς και η ελάχιστα απομείνασα Παραγωγή, πολύ απέχουν από του να  καλύπτουν τις ανάγκες μιάς χώρας 10 εκ. κατοίκων και μάλιστα που βρίσκεται ακόμα στην 25η  σειρά του κατάλογου των πλουσίων χωρών. Και χωρίς την απαραίτητη τραπεζιτική κάλυψη για τα αναγκαία κεφάλαια κίνησης, την απουσιάζουσα ρευστότητα, κλπ αναγκαιότατα μέσα. Πώς θα θρέψουν λιγότεροι εργαζόμενοι τόσους περισσότερους μη χρειαζούμενους; Που σε αυτή την άνιση ανατροπή αριθμών φθάσαμε;

Εν τω μεταξύ  --και αυτό είναι το εξαιρετικά επικίνδυνο--  5 χρόνια και πάμε στο 6ο, δεν έχει λυθεί κανένα από τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν και εδραιώθηκαν πλέον, από τον ανέμελο βίο μετά το 1980, τριάντα-πέντε ολόκληρα χρόνια άνετης, ράθυμης ζωής, αλλά μόνο με τον πακτωλό των δανεικών, από πηγές του Εξωτερικού.

Και όσο προχωράμε (προχωράμε ;) είναι αδύνατον να διαχειρισθούν την περιπεπλεγμένη  δυσκολότατη αυτή κατάσταση, ανεπαρκέστατοι, λιλιπούτιοι, μηδαμινού διαμετρήματος πολιτικοί. Και τόσο  καθίσταται χειρότερη, με την έπαρση της «ιδιαιτερότητας» συνηθειών που μας αποδίδουν οι ξένοι και αποδεχόμαστε φιλάρεσκα και εμείς για τους εαυτούς μας, ως... οι απόγονοι των Αρχαίων Ελλήνων.  Ενώ πρόκειται για ιδιαιτερότητα, κακομοίρη, μικρο-κατεργαράκου,  Χατζηαβάτη.

Συνεχώς ακούγονται φωνές, επικλήσεις, προτροπές, ή μάλλον δεν ακούγονται,  για Ανάπτυξη, για επαναφορά της αγροτικής απασχόλησης με διεθνή ανταγωνιστικότητα, επανεκβιομηχάνιση, De Luxe  Τουρισμό, Καινοτομίες, κλπ, ικανά όλα αυτά να μειώσουν τα όποια όμοια εισαγόμενα, ή με αύξηση του ΑΕΠ να μπορούμε να τα εισάγουμε αγοράζοντας-τα άνετα, κτλ, κτλ. 

Όλα τα ΜΜΕ, οι πολιτικοί λάτρεις των «παραθύρων», τα παρλαμέντα των καφενείων, και όσοι πολιτικολογούν, bla, bla, bla, ασχολούνται με όλα τα άλλα, θεομηνίες,  σεισμούς, πλημμύρες, πνιγόμενους μετανάστες, φόνους, παιδοκτόνους, πατροκτόνους, lifestyle γάμους, βαφτίσια VIP’s, αλλά κανένα, μα κανένα, με το κυριότερο πρόβλημα που έχουμε, --όχι να δουλέψουμε, αυτό δεν φθάνει μόνο του, διότι όσοι δουλεύουν εργάζονται μεν σκληρότερα από άλλων χωρών, αλλά δεν αποδίδουν. Έχουμε πολύ χαμηλή παραγωγικότητα--   αλλά να παραγάγουμε τα αναγκαία του οίκου μας, ή ισοδύναμο σε αξία  πλούτο,  με τον οποίο να μπορούμε να εισάγουμε τα αναγκαία μη δυνάμενα να παραχθούν από εμάς.

Αποδεικνύεται  ότι,  --όχι τόσο η παραμέληση της επιδίωξης ενός τέτοιου Σχεδιασμού--   αλλά η σπάνις εμπείρων ειδικών του είδους,  η ανικανότητα, ακαταλληλότητα αυτό-βαπτισμένων εμπειρογνωμόνων, για την  καταγραφή των αναγκαίων μέτρων εκσυγχρονισμού (ανεξάρτητα των μέτρων, μεταρρυθμίσεων δηλαδή), ώστε να προσέλθουν συγκρίνοντας (σαν  συγκριτικό πλεονέκτημα) άλλες χώρες με μας,  ντόπιοι και ξένοι επενδυτές, για την υλοποίηση μιάς τέτοιας προσπάθειας. Και όλοι οι Πρωθυπουργοί της στον αγύριστο περιόδου, επιστρατεύουν την προσωπική τους γοητεία και το sex appeal (που δεν διαθέτουν) ταξιδεύοντας μέχρι τα πέρατα της Γης,   για να τρέξουν σεΐχηδες και ολιγάρχες, ξελιγωμένοι στην ουρά, δώσε και σε μένα μπάρμπα μιάν άδεια να επενδύσω στην χώρα σου!!

Διότι, από την άλλη μεριά, «λεφτά υπάρχουν» σε όλο τον κόσμο πάνω από 1 τετράκις εκ. $ (ποσό ασύλληπτο από τον νου)  που επιθυμούν να επενδυθούν για να μην μένουν αργά, σε επιχειρήσεις που παράγουν προϊόντα και όχι σε χαρτιά, σε ομόλογα και στο Χρηματιστήριο. Σε χώρες όμως που να εξασφαλίζεται  κέρδος μεγαλύτερο του επιτοκίου δανεισμού, αποφυγή κινδύνων από φορολογικές ανατροπές, όχι εχθρικό περιβάλλον, ούτε  εμπόδια γραφειοκρατικών καθυστερήσεων, συνδικαλιστικών εκβιασμών, και  δυσκολία ή ακόμα και απαγόρευση επαναπατρισμού  κερδών και κεφαλαίων.

Όλα αυτά καλά. Αλλά τι είναι εκείνο που δεν πρέπει να ξαναγίνει για να μην  επαναληφθεί το ίδιο, αν ποτέ εξυγιανθεί η οικονομική κατάσταση της Χώρας και του Κράτους? Και που δυστυχώς ενώ πήγαινε να διορθωθεί, ξανακύλησε; Τα καταστρεπτικά Ελλείμματα.

Προσωπικά πιστεύουμε πως επειδή η Ελληνική κοινωνία έζησε πάντα γύρω από το κράτος-πατέρα, (επιθυμία κάθε γονιού να διορίσει τον γιό του στους ΣΕΚ και στους ΣΠΑΠ, ή χωροφύλακα, και τον τελευταίο αιώνα στο Δημόσιο γενικά,), οι διορισμοί στο ευρύτερο Κράτος κάλυπταν το πλείστον των αιτούντων   απασχόληση. Αυτό διόγκωνε τις Δαπάνες, ενώ οι φόροι μιάς Οικονομίας βασισμένης κυρίως στο Εμπόριο δεν μπορούσε να τις καλύψει. Αυτό συνέβη κατά κόρον επί Αντρέα Παπανδρέου και μετά; Μήπως τα τελευταία χρόνια που ζούμε, οι Δαπάνες δεν ήσαν περίπου χονδρικά 60 Δις και οι φόροι 40? Δεν καλύπταμε για δύο 10-ετίες τα 20 Δις που έλειπαν, με δάνεια; Δεν είναι αυτά που συσσωρεύτηκαν στο τεράστιο Χρέος; Τα λεφτά δεν φαγώθηκαν μόνο από τους διάφορους Τσοχατζόπουλους. Αυτά ήταν λίγα σε σχέση με τις μισθοδοσίες και τα λοιπά. Τα πολλά πήγαιναν και πηγαίνουν στο υπερτροφικό Κράτος. Υπολογίστε για 30 χρόνια 400.000 περισσευούμενους σε κανονική μισθοδοσία και επιδόματα, συντάξεις, εφ’ άπαξ και έμμεσες δαπάνες για αυτούς όλους; Σήμερα ακόμα δεν ξέρουμε πόσοι είναι όλοι που σιτίζονται από  το κράτος. Ένα εκατομμύριο? 1,250? Είδατε, στον κίνδυνο να μην πληρωθεί η δόση στο ΔΝΤ, να κλείσουν 100 τουλάχιστον Οργανισμοί ΝΠΙΔ? Ούτε ένας!! Πώς λοιπόν να ανακάμψουμε; Ο Κατρούγκαλος, με την σύμφωνη γνώμη προφανώς όλης της Κυβέρνησης και του Κόμματος, και φυσικά τη ανοχή του Πρωθυπουργού θέλει να διορίσει άλλους 40.000. Από που  θα τους πληρώσει;

Ας σοβαρευτούμε. Το επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά. Δεν βγαίνουμε. Λεφτά από δένδρα με φύλλα δολαρίων δεν υπάρχουν. Οι μικρές χώρες δεν μπορούν να ανοίξουν πλήρως τα πανιά τους στους Ωκεανούς του διεθνούς ανταγωνισμού. Σε μικρά κλειστά Πελάγη προστατευόμενα θα περιπλέουν. Όμως θα μπορούν και σε αυτά μόνο με συνετή διαχείριση των λίγων οικονομικών τους. Ενώ οι πολιτικοί τους, απερίσκεπτα τα οδηγούν στην καταστροφή με την άποψη να καλυφθεί η ανάγκη για απασχόληση, σε κρατική αργομισθία. Αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Αν συνεχισθεί, σε νέα Χρεοκοπία θα καταλήξει. Είναι καιρός να πάψουμε να ζούμε επιπόλαια. Το δις ημίν σήμερον, δεν φθάνει. Η προτεσταντική ηθική επιβάλλεται, και αυτή  επεκράτησε.

mob.: 6947602303 
e-mail: bil.anastasiou@yahoo.gr
                                     

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 15/05  Χώρα - κουρέλι- Γιώργος Κωστούλας
    Πώς έγινε, οι Έλληνες του 20ου αιώνα, που χάρη και στη σχολική τους παιδεία αγκάλιασαν την υπομονή και την επιμονή ως βασικούς όρους επιβίωσης, να ασπασθούν τόσο εύκολα την αντίληψη ότι η ζωή οφείλει να είναι εύκολη; Χωρίς δυσκολίες, χωρίς αναποδιές; Να υιοθετήσουν το εύκολο χρήμα ως δικαίωμα;
  • 14/05  “Αυτοπεραίωση" καταθετών εξωτερικού: Μία απλοϊκή πρόταση- Δημήτρης Πατσάκης
    Οι χιλιάδες καταθετών σε εκτός Ελλάδος τραπεζικά ιδρύματα, προφανώς δεν ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε συστηματικούς φοροφυγάδες και λοιπούς “αγνώστους“ μεν στις οικείες Δ.Ο.Υ., “διασήμους“ δε ανά την επικράτεια.
  • 13/05  Μήνυση κατά των τραπεζών. Πρέπει να μάθουμε τί έγινε στη διετία 2010-2012- Γιάννης Σιάτρας
    Ο κλάδος των τραπεζών υπήρξε το μεγαλύτερο -οικονομικό- θύμα της ελληνικής κρίσης χρέους. Μαζί με τις τράπεζες, στην οικονομική καταστροφή παρασύρθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μέτοχοί τους. Για την καταστροφή αυτή ουδέποτε αναζητήθηκαν τα αίτια και ουδείς τιμωρήθηκε.
  • 12/05  Ποιος θα ασχοληθεί με την ανεργία της γενιάς άνω των 45 ετών;- Ρεβέκκα Πιτσίκα
    Πόσες πιθανότητες έχει να βρει δουλειά στην ελληνική αγορά εργασίας σήμερα ένας 45αρης; Μάλλον περιορισμένες... Η οικονομική κρίση τα τελευταία επτά χρόνια επηρέασε έντονα την ηλικιακή ομάδα άνω των 45 ετών -ιδιαίτερα τους άνδρες. Η ανεργία για τα άτομα άνω των 45 ετών, άρχισε να γίνεται τεράστιο πρόβλημα τα τελευταία δύο χρόνια.
  • 08/05  O Λαφαζάνης να σώσει τη χώρα!- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Είναι φανερό πως οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν τη χώρα. Ποτέ άλλωστε δεν το ήθελαν, στα 200 χρόνια της ιστορίας αυτού του “προκατασκευασμένου“ κράτους. Ούτε με τους βασιλιάδες ούτε με τους διορισμένους φυλάρχους που συνεργάζονταν.
  • 07/05  Περί λαϊκών εντολών και άλλων σοφιστειών- Κωνσταντίνος Κωνσταντάτος
    Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ακούμε από την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε σχέση με την διαπραγμάτευση που εξελίσσεται με τους εταίρους-δανειστές, είναι ότι οι υπόλοιποι λαοί θα πρέπει να σεβαστούν την λαϊκή εντολή που έδωσε ο Ελληνικός λαός και να υποκύψουν στις απαιτήσεις του.
  • 06/05  Μνήμη και Τιμή- Άγης Βερούτης
    Μνήμη και Τιμή στους χιλιάδες Έλληνες που έπεσαν θύματα της κρατικής εγκληματικής οργάνωσης του ΟΑΕΕ μαζί με τις οικογένειές τους. Μνήμη και Τιμή σ’ εκείνους που έπεσαν θύματα της ρατσιστικής επίθεσης του κράτους και του κρατισμού, ενάντια στην παραγωγική οικονομία.
  • 05/05  Η αποτελεσματική διοικητική δικαιοσύνη ως προϋπόθεση ανάπτυξης- Μιχάλης Καρχιμάκης
    Η ανάγκη για εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας και απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης είναι άμεση και επιτακτική και οι προτάσεις πλέον πρέπει να έχουν σαφές περιεχόμενο και συγκεκριμένο προσανατολισμό, ουσιαστικής ενίσχυσης της διοικητικής δίκης.
  • 04/05  Και τι θα καταφέρουμε, τάχα, με τη δραχμή;- Γεώργιος Μάτσος
    Η δραχμή φαντάζει σήμερα σε πολλούς ως λύτρωση και διέξοδος από τη συνεχή πίεση των δανειστών. Τουλάχιστον, λένε, δεν θα μπορούν πια να μας πιέζουν. Και θα έχουμε να φάμε διότι, λένε, φέτα και λάδι τα παράγουμε μόνοι μας. Η συλλογιστική αυτή είναι αυτοκαταστροφική.
  • 30/04  Μεταναστευτική πολιτική για dummies- Δέσποινα Λιμνιωτάκη
    Ένα διαχρονικό πρόβλημα της Ελλάδας από την εισαγωγή της τηλεόρασης υπήρξε η ειδησεογραφική δραματοποίηση των προβλημάτων που η χώρα αντιμετωπίζει, στο βαθμό που δεν γίνεται εφικτό για τον μέσο πολίτη να έχει μια κατατοπιστική εικόνα των όσων πραγματικά διαδραματίζονται.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση