Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

O Λαφαζάνης να σώσει τη χώρα!

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Ανδρέα Ζαμπούκα 

Είναι φανερό πως  οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν τη χώρα. Ποτέ άλλωστε δεν το ήθελαν, στα 200 χρόνια της ιστορίας αυτού του «προκατασκευασμένου» κράτους. Ούτε με τους βασιλιάδες ούτε με τους  διορισμένους φυλάρχους που συνεργάζονταν. Όσο μπορούσαν, ισορροπούσαν τα πράγματα και αδιαφορούσαν εντελώς για τον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας. 

Το ίδιο ακριβώς ζούμε και την τελευταία πενταετία. Και στα δύο μνημόνια, συνέπραξαν με τον εγχώριο λαικισμό και δέχτηκαν τα εισπρακτικά μέτρα. Ουσιαστικά, καθήλωσαν την αγορά, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στην παραγωγική οικονομία. Παραδόθηκαν στην υποκρισία των  δεξιών  σοσιαλιστών και των  αριστερών  καπιταλιστών. 

Σ΄αυτή τη χώρα, ζουν  3 εκατομμύρια συνταξιούχοι, 1,5 εκατομμύρια άνεργοι και 2 εκατομμύρια ανήλικοι. Το κράτος επίσης σιτίζει άσκοπα, τουλάχιστον το 1/3 των 750.000 δημοσίων  υπαλλήλων. Αν προσθέσεις και άλλο 1 εκατομμύριο κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, πόσοι απομένουν να δουλέψουν για να θρέψουν τη χώρα;

Kαι το χειρότερο; Το 60% της ανεργίας των νέων έως 30 ετών! Εκεί κρύβεται η βόμβα που θα τινάξει στον αέρα τα πάντα, σε λίγα χρόνια. Γι΄ αυτούς λοιπόν, θα είχαμε μία σαφέστατη εικόνα για το  μέλλον, αν αναλύαμε τα επαγγέλματα που ασκούν οι συνομήλικοι τους στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Να δούμε δηλαδή  σε ποιες παραγωγικές δομές εντάσσεται ο 25άρης της Ισπανίας ή της Δανίας. Για να καταλάβουμε πως όταν οι δικοί μας νέοι  πάψουν να «περιθάλπονται» από τους  δικούς μας γέρους, θα έρθει και το μοιραίο ολοκληρωτικό τέλος για την οικονομία. 

Άρα λοιπόν, τι προσπαθούν να κάνουν οι εταίροι μας, πιέζοντας τις ελληνικές κυβερνήσεις για  περιστασιακά μέτρα; Πόσο νόημα έχει να ξεπεράσουν το σκόπελο και να δώσουν το έρεισμα για περισσότερους φόρους που θα πνίξουν εντελώς  την οικονομία; Αφού ξέρουν καλά πως είναι ζήτημα χρόνου ο φαντασιόπληκτος «ασθενής» να πεθάνει. Με ποιον περίμεναν ή περιμένουν να έρθει ανάπτυξη; Με τον «σύμβουλο» Λαζαρίδη ή με τον «παγκόσμιο επαναστάτη» Βαρουφάκη; Τη μία μέρα θα λέει πως πουλάει τον ΟΣΕ και την άλλη θα τον χαρίζει στους συνδικαλιστές του..!

Μια λύση μόνο υπάρχει για τη χώρα, εδώ που φτάσαμε. Να σωθεί από τον Λαφαζάνη! Πως; Με τη μέθοδο του σοκ εθνικής  αυτογνωσίας. Γιατί αυτή η φιγούρα που μοιάζει να βγήκε από νουβέλες  της σοσιαλιστικής πεζογραφίας του Θεοτόκη, είναι η μόνη τραγική ελπίδα να μην ξεπέσουμε πάλι στις μεσοβέζικες λύσεις. 

Αν πράγματι είναι πιστός στις αρχές του δεν θα δεχτεί την πολιτικάντικη στροφή του Τσίπρα. Θα αντισταθεί, θα δηλώσει με θάρρος σε ποια οικονομία και πολιτική πιστεύει και θα φανεί γενναίος στην ιδεολογία του. Ο Λαφαζάνης είναι ίσως ο μοναδικός που μπορεί να φέρει τον μέσο Έλληνα μπροστά στην αλλοτριωμένη του συνείδηση. Αντίθετα με όλους αυτούς που από το ΄81 και μετά προσποιούνταν τους αριστερούς, αυτός καλείται να αποδείξει  την πραγματική του ταυτότητα και να σπρώξει  τον «πάνσοφο» λαό κατάματα στον καθρέφτη.  

Θα το κάνει; Και τι θα συμβεί μετά; Θα υποστούμε τις συνέπειες. Κάποτε όμως, πρέπει να γίνει γιατί τα περιθώρια έχουν τελειώσει. Ας δεχτούμε εμείς τώρα τη μεγάλη αφύπνιση για να μην τη δεχτούν τα παιδιά μας. Τώρα, που έχουμε ακόμα το ευρωπαικό περιβάλλον να παίξουμε και  να βρούμε γρήγορα τρόπο να πετάξουμε με δυσκολίες το πολιτικό σύστημα. 

Ας μην γελιόμαστε. Ούτε ο Τσίπρας μπορεί να κυβερνήσει την κατακερματισμένη κοινωνία μας ούτε να γυρίσουμε πίσω. Πολιτικά βρισκόμαστε στο απόλυτο  αδιέξοδο με την απόλυτη συνενοχή του «αμέριμνου» πλήθους. 

Είναι αδύνατον να συντηρηθεί άλλο αυτή η  οικονομία. Ένα ή δύο χρόνια ακόμα, θα προσθέσουν στο άχαρο παιχνίδι ακόμα και εθνικούς κινδύνους. 

Ας  ρωτήσει λοιπόν, η  «κατακόκκινη» φωνή του Λαφαζάνη τον Έλληνα  πόσο αριστερός είναι για να τελειώνουμε μια και καλή, από  την εκκρεμότητα που μας βασανίζει εδώ και 66 χρόνια (1949 τέλος εμφυλίου). 

Είναι η μόνη έντιμη και λυτρωτική  λύση.

azampoukas@gmail.com 

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 15/05  Χώρα - κουρέλι- Γιώργος Κωστούλας
    Πώς έγινε, οι Έλληνες του 20ου αιώνα, που χάρη και στη σχολική τους παιδεία αγκάλιασαν την υπομονή και την επιμονή ως βασικούς όρους επιβίωσης, να ασπασθούν τόσο εύκολα την αντίληψη ότι η ζωή οφείλει να είναι εύκολη; Χωρίς δυσκολίες, χωρίς αναποδιές; Να υιοθετήσουν το εύκολο χρήμα ως δικαίωμα;
  • 14/05  “Αυτοπεραίωση" καταθετών εξωτερικού: Μία απλοϊκή πρόταση- Δημήτρης Πατσάκης
    Οι χιλιάδες καταθετών σε εκτός Ελλάδος τραπεζικά ιδρύματα, προφανώς δεν ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε συστηματικούς φοροφυγάδες και λοιπούς “αγνώστους“ μεν στις οικείες Δ.Ο.Υ., “διασήμους“ δε ανά την επικράτεια.
  • 13/05  Μήνυση κατά των τραπεζών. Πρέπει να μάθουμε τί έγινε στη διετία 2010-2012- Γιάννης Σιάτρας
    Ο κλάδος των τραπεζών υπήρξε το μεγαλύτερο -οικονομικό- θύμα της ελληνικής κρίσης χρέους. Μαζί με τις τράπεζες, στην οικονομική καταστροφή παρασύρθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μέτοχοί τους. Για την καταστροφή αυτή ουδέποτε αναζητήθηκαν τα αίτια και ουδείς τιμωρήθηκε.
  • 12/05  Ποιος θα ασχοληθεί με την ανεργία της γενιάς άνω των 45 ετών;- Ρεβέκκα Πιτσίκα
    Πόσες πιθανότητες έχει να βρει δουλειά στην ελληνική αγορά εργασίας σήμερα ένας 45αρης; Μάλλον περιορισμένες... Η οικονομική κρίση τα τελευταία επτά χρόνια επηρέασε έντονα την ηλικιακή ομάδα άνω των 45 ετών -ιδιαίτερα τους άνδρες. Η ανεργία για τα άτομα άνω των 45 ετών, άρχισε να γίνεται τεράστιο πρόβλημα τα τελευταία δύο χρόνια.
  • 11/05  Πέντε χρόνια πέρασαν, τι κάνουμε τώρα;- Βασίλης Αναστασίου
    Οι μικρές χώρες δεν μπορούν να ανοίξουν πλήρως τα πανιά τους στους Ωκεανούς του διεθνούς ανταγωνισμού. Σε μικρά κλειστά Πελάγη προστατευόμενα θα περιπλέουν. Όμως θα μπορούν και σε αυτά μόνο με συνετή διαχείριση των λίγων οικονομικών τους.
  • 07/05  Περί λαϊκών εντολών και άλλων σοφιστειών- Κωνσταντίνος Κωνσταντάτος
    Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ακούμε από την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε σχέση με την διαπραγμάτευση που εξελίσσεται με τους εταίρους-δανειστές, είναι ότι οι υπόλοιποι λαοί θα πρέπει να σεβαστούν την λαϊκή εντολή που έδωσε ο Ελληνικός λαός και να υποκύψουν στις απαιτήσεις του.
  • 06/05  Μνήμη και Τιμή- Άγης Βερούτης
    Μνήμη και Τιμή στους χιλιάδες Έλληνες που έπεσαν θύματα της κρατικής εγκληματικής οργάνωσης του ΟΑΕΕ μαζί με τις οικογένειές τους. Μνήμη και Τιμή σ’ εκείνους που έπεσαν θύματα της ρατσιστικής επίθεσης του κράτους και του κρατισμού, ενάντια στην παραγωγική οικονομία.
  • 05/05  Η αποτελεσματική διοικητική δικαιοσύνη ως προϋπόθεση ανάπτυξης- Μιχάλης Καρχιμάκης
    Η ανάγκη για εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας και απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης είναι άμεση και επιτακτική και οι προτάσεις πλέον πρέπει να έχουν σαφές περιεχόμενο και συγκεκριμένο προσανατολισμό, ουσιαστικής ενίσχυσης της διοικητικής δίκης.
  • 04/05  Και τι θα καταφέρουμε, τάχα, με τη δραχμή;- Γεώργιος Μάτσος
    Η δραχμή φαντάζει σήμερα σε πολλούς ως λύτρωση και διέξοδος από τη συνεχή πίεση των δανειστών. Τουλάχιστον, λένε, δεν θα μπορούν πια να μας πιέζουν. Και θα έχουμε να φάμε διότι, λένε, φέτα και λάδι τα παράγουμε μόνοι μας. Η συλλογιστική αυτή είναι αυτοκαταστροφική.
  • 30/04  Μεταναστευτική πολιτική για dummies- Δέσποινα Λιμνιωτάκη
    Ένα διαχρονικό πρόβλημα της Ελλάδας από την εισαγωγή της τηλεόρασης υπήρξε η ειδησεογραφική δραματοποίηση των προβλημάτων που η χώρα αντιμετωπίζει, στο βαθμό που δεν γίνεται εφικτό για τον μέσο πολίτη να έχει μια κατατοπιστική εικόνα των όσων πραγματικά διαδραματίζονται.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση