Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Περί λαϊκών εντολών και άλλων σοφιστειών

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Του Κωνσταντίνου Κωνσταντάτου

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ακούμε από την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε σχέση με την διαπραγμάτευση που εξελίσσεται με τους εταίρους-δανειστές, είναι ότι οι υπόλοιποι λαοί θα πρέπει να σεβαστούν την λαϊκή εντολή που έδωσε ο Ελληνικός λαός και να υποκύψουν στις απαιτήσεις του.

Πριν επιχειρηματολογήσω εναντίον αυτής της απλοϊκής αντίληψης θα ήθελα να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι υποστηρικτής της στρατηγικής της ακραίας λιτότητας που προωθήθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα σαν λύση για την έξοδο από την οικονομική κρίση. Τούτου λεχθέντος θα ήθελα να κάνω τις εξής ερωτήσεις:

Ερώτηση 1η: Αν στις επόμενες εκλογές που θα γίνουν στην Ολλανδία κερδίσει το ακροδεξιό κόμμα της ελευθερίας (PVV) το οποίο υποστηρίζει την αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα πρέπει η υπόλοιπη Ευρώπη να σεβαστεί την βούληση του Ολλανδικού λαού ναι ή όχι; Αν κάποιος πιστεύει στο επιχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ περί σεβασμού της βούλησης του Ελληνικού λαού τότε πρέπει αυτομάτως να αποδεχτεί και την βούληση του Ολλανδικού λαού εφόσον όλα τα κράτη της Ευρωζώνης θεωρούνται ισότιμα και άρα να αποπεμφθεί η Ελλάδα από την Ευρωζώνη.

Ερώτηση 2η: Αν στις επόμενες εκλογές που θα γίνουν στην Αλβανία κερδίσει ο ‘’Ερυθρόμαυρος Συνασπισμός’’ ο οποίος φιλοδοξεί να ιδρύσει την μεγάλη Αλβανία η οποία θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την Κέρκυρα, τα Ιωάννινα και τη Θεσσαλονίκη θα πρέπει εμείς να σεβαστούμε την βούληση του Αλβανικού λαού; Προφανώς όχι. 

Υπάρχουν και άλλα πολλά παραδείγματα όπου η πίστη στην λαϊκή βούληση κάποιου άλλου λαού θα μπορούσε να είναι καταστρεπτική για την Ελλάδα. Συνεπώς, κάτι δεν πάει καλά με αυτού του είδους την επιχειρηματολογία που θεωρεί την λαϊκή βούληση ως απόλυτο κριτήριο.

Αυτό που δεν πάει καλά είναι ότι ο σύγχρονος κόσμος δεν δομείται πάνω στις επιμέρους εθνικές βουλήσεις αλλά στο ακριβώς αντίθετο: στην παραχώρηση κυριαρχικών εθνικών δικαιωμάτων έτσι ώστε να σμιλευθούν ευρύτεροι διακρατικοί σχηματισμοί όπου τα επί μέρους κράτη θα σέβονται κοινούς κανόνες και θα επιδιώκουν, όσο αυτό είναι εφικτό, την εξυπηρέτηση κοινών οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Αυτό ισχύει για όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης, από τη Γερμανία μέχρι την Κύπρο και την Μάλτα. Το ίδιο συμβαίνει και στις ανθρώπινες κοινωνίες. Οι επί μέρους μονάδες, οι άνθρωποι, θυσιάζουν μέρος της ελευθερίας τους προκειμένου να γίνουν κομμάτι ενός ευρύτερου συνόλου που υπακούει σε κανόνες και θέτει περιορισμούς. Αυτό που πάντα κρύβεται πίσω από την ιστορική εξέλιξη και κινεί τον κόσμο μακροχρόνια, συμπυκνώνεται στην φράση: ‘’η ισχύς εν τη ενώσει’’.

Αυτό αποδεικνύεται ιστορικά από τον τρόπο με τον οποίο τα σημερινά κράτη εξελίχθηκαν σε ενιαία ομοιογενή σύνολα μέσα από διαρκείς συγκρούσεις και πολέμους. Η Γερμανία π.χ. για να μπορέσει να γίνει ενιαίο κράτος με κοινούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς χρειάστηκαν τουλάχιστον 10 αιώνες και εκατοντάδες πόλεμοι ανάμεσα σε διαφορετικά φύλα και ανεξάρτητα φέουδα που κάλυπταν στο παρελθόν τα σημερινά Γερμανικά εδάφη. Η Αμερική χρειάστηκε πάνω από δύο αιώνες και έναν αιματηρό εμφύλιο για να μπορέσει να αποκτήσει κοινό σύνταγμα.

Γι΄ αυτό όποιος πιστεύει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι απλά ένας συνασπισμός κρατών που επιδιώκουν μόνο τα δικά τους συμφέροντα και τίποτα άλλο, αγνοεί την ιστορική πραγματικότητα και το χρόνο που χρειάζονται επιμέρους πληθυσμιακές ομάδες, ακόμα και με κοινή γλώσσα, να γίνουν ενιαία οικονομικό-πολιτικά σύνολα.

Μόνο η σύγκριση με έναν φαντασιακό κόσμο όπου ενώσεις κρατών μπορούν να σμιλευθούν σε λιγότερο από 60 χρόνια, μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι η Ευρωπαϊκή ενοποίηση είναι αργή ή ανύπαρκτη. Το αντίθετο, με βάση την ιστορική εξέλιξη κινείται με εξαιρετικά γρήγορους ρυθμούς.  

Η Ελλάδα πρέπει να είναι μέλος αυτής της Ένωσης γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι οικονομικοί και γεωπολιτικοί κίνδυνοι που διατρέχει είναι ανεξέλεγκτοι. Δεν υπάρχει κανένας Έλληνας που να θέλει να ζει μέσα σε συνθήκες ακραίας λιτότητας, όμως για να επιτευχθεί χαλάρωση των όρων από την πλευρά των δανειστών χρειάζονται ρεαλιστικά επιχειρήματα και τεκμηριωμένες απόψεις και κυρίως πολλή δουλειά από την πλευρά μας. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δείχνει για άλλη μια φορά, χρησιμοποιώντας το ψευδο-επιχείρημα περί λαϊκής βούλησης, πόσο πολύ ξεκομμένη είναι από τη σύγχρονη πραγματικότητα και πόσο επικίνδυνη είναι για τους 11 εκατομμύρια Έλληνες που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Ας σταματήσουν επιτέλους να βομβαρδίζουν με πολιτικές αμπελοφιλοσοφίες έναν λαό τόσο δεκτικό στις ψευδαισθήσεις και στα ωραία λόγια.

    
* O κ. Κωνσταντίνος Κωνσταντάτος είναι Οικονομολόγος M.Sc. Finance

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 15/05  Χώρα - κουρέλι- Γιώργος Κωστούλας
    Πώς έγινε, οι Έλληνες του 20ου αιώνα, που χάρη και στη σχολική τους παιδεία αγκάλιασαν την υπομονή και την επιμονή ως βασικούς όρους επιβίωσης, να ασπασθούν τόσο εύκολα την αντίληψη ότι η ζωή οφείλει να είναι εύκολη; Χωρίς δυσκολίες, χωρίς αναποδιές; Να υιοθετήσουν το εύκολο χρήμα ως δικαίωμα;
  • 14/05  “Αυτοπεραίωση" καταθετών εξωτερικού: Μία απλοϊκή πρόταση- Δημήτρης Πατσάκης
    Οι χιλιάδες καταθετών σε εκτός Ελλάδος τραπεζικά ιδρύματα, προφανώς δεν ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε συστηματικούς φοροφυγάδες και λοιπούς “αγνώστους“ μεν στις οικείες Δ.Ο.Υ., “διασήμους“ δε ανά την επικράτεια.
  • 13/05  Μήνυση κατά των τραπεζών. Πρέπει να μάθουμε τί έγινε στη διετία 2010-2012- Γιάννης Σιάτρας
    Ο κλάδος των τραπεζών υπήρξε το μεγαλύτερο -οικονομικό- θύμα της ελληνικής κρίσης χρέους. Μαζί με τις τράπεζες, στην οικονομική καταστροφή παρασύρθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μέτοχοί τους. Για την καταστροφή αυτή ουδέποτε αναζητήθηκαν τα αίτια και ουδείς τιμωρήθηκε.
  • 12/05  Ποιος θα ασχοληθεί με την ανεργία της γενιάς άνω των 45 ετών;- Ρεβέκκα Πιτσίκα
    Πόσες πιθανότητες έχει να βρει δουλειά στην ελληνική αγορά εργασίας σήμερα ένας 45αρης; Μάλλον περιορισμένες... Η οικονομική κρίση τα τελευταία επτά χρόνια επηρέασε έντονα την ηλικιακή ομάδα άνω των 45 ετών -ιδιαίτερα τους άνδρες. Η ανεργία για τα άτομα άνω των 45 ετών, άρχισε να γίνεται τεράστιο πρόβλημα τα τελευταία δύο χρόνια.
  • 11/05  Πέντε χρόνια πέρασαν, τι κάνουμε τώρα;- Βασίλης Αναστασίου
    Οι μικρές χώρες δεν μπορούν να ανοίξουν πλήρως τα πανιά τους στους Ωκεανούς του διεθνούς ανταγωνισμού. Σε μικρά κλειστά Πελάγη προστατευόμενα θα περιπλέουν. Όμως θα μπορούν και σε αυτά μόνο με συνετή διαχείριση των λίγων οικονομικών τους.
  • 08/05  O Λαφαζάνης να σώσει τη χώρα!- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Είναι φανερό πως οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν τη χώρα. Ποτέ άλλωστε δεν το ήθελαν, στα 200 χρόνια της ιστορίας αυτού του “προκατασκευασμένου“ κράτους. Ούτε με τους βασιλιάδες ούτε με τους διορισμένους φυλάρχους που συνεργάζονταν.
  • 06/05  Μνήμη και Τιμή- Άγης Βερούτης
    Μνήμη και Τιμή στους χιλιάδες Έλληνες που έπεσαν θύματα της κρατικής εγκληματικής οργάνωσης του ΟΑΕΕ μαζί με τις οικογένειές τους. Μνήμη και Τιμή σ’ εκείνους που έπεσαν θύματα της ρατσιστικής επίθεσης του κράτους και του κρατισμού, ενάντια στην παραγωγική οικονομία.
  • 05/05  Η αποτελεσματική διοικητική δικαιοσύνη ως προϋπόθεση ανάπτυξης- Μιχάλης Καρχιμάκης
    Η ανάγκη για εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας και απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης είναι άμεση και επιτακτική και οι προτάσεις πλέον πρέπει να έχουν σαφές περιεχόμενο και συγκεκριμένο προσανατολισμό, ουσιαστικής ενίσχυσης της διοικητικής δίκης.
  • 04/05  Και τι θα καταφέρουμε, τάχα, με τη δραχμή;- Γεώργιος Μάτσος
    Η δραχμή φαντάζει σήμερα σε πολλούς ως λύτρωση και διέξοδος από τη συνεχή πίεση των δανειστών. Τουλάχιστον, λένε, δεν θα μπορούν πια να μας πιέζουν. Και θα έχουμε να φάμε διότι, λένε, φέτα και λάδι τα παράγουμε μόνοι μας. Η συλλογιστική αυτή είναι αυτοκαταστροφική.
  • 30/04  Μεταναστευτική πολιτική για dummies- Δέσποινα Λιμνιωτάκη
    Ένα διαχρονικό πρόβλημα της Ελλάδας από την εισαγωγή της τηλεόρασης υπήρξε η ειδησεογραφική δραματοποίηση των προβλημάτων που η χώρα αντιμετωπίζει, στο βαθμό που δεν γίνεται εφικτό για τον μέσο πολίτη να έχει μια κατατοπιστική εικόνα των όσων πραγματικά διαδραματίζονται.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση