Αποθήκευση
Εγγραφή          Υπενθύμιση κωδικού
Σύμβολο go
        Τζίρος  εκ. €
ΜΕ ΑΠΟΨΗ

Μεταναστευτική πολιτική για dummies

Εκτύπωση σελίδας
Αποθήκευση σελίδας
Αποστολή με e-mail
Προσθήκη στο αρχείο
Μέγεθος κειμένου

Της Δέσποινας Λιμνιωτάκη

Ένα διαχρονικό πρόβλημα της Ελλάδας από την εισαγωγή της τηλεόρασης υπήρξε η ειδησεογραφική δραματοποίηση των προβλημάτων που η χώρα αντιμετωπίζει, στο βαθμό που δεν γίνεται εφικτό για τον μέσο πολίτη να έχει μια κατατοπιστική εικόνα των όσων πραγματικά διαδραματίζονται.  Η ωμή προπαγάνδα που χρησιμοποιείται ψηφοθηρικά από την εκάστοτε κυβέρνηση αποδεικνύεται ισχυρότερη από την αναγκαία αλήθεια και ο λαός που περιμένει την είδηση από το τηλεοπτικό δελτίο στην πραγματικότητα οδηγείται νοερά σε ανακύκλωση της οποιασδήποτε κομματικής ιδεολογίας παρά στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων.  Αυτό μετατρέπει τα σοβαρά θέματα σε δυσεπίλυτη πρόκληση, από την οποία πάντα βγαίνουμε φτωχότεροι σε ιδέες και ποταπότεροι σε συναίσθημα, μια και όλα κρίνονται υπό το πρίσμα του ωφελιμισμού.

Το παρόν διάστημα αντιμετωπίζουμε από κοινού με την υπόλοιπη Ευρώπη ένα σημαντικό ζήτημα: αυτό της μετακίνησης πληθυσμών κάτω από συνθήκες διωγμού και απειλής για τη ζωή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων που δραπετεύουν με όποιον τρόπο μπορούν από τις εμπόλεμες ζώνες του κόσμου.  Τα αριθμητικά μεγέθη των προσφύγων που φτάνουν στην Ευρώπη είναι ένα γεγονός που ενδεχομένως κανένας εταίρος δεν μπορούσε να φανταστεί στο παρελθόν.  Αν και η ιστορία ξεδιπλώνει την πολυπολιτισμικότητα αρκετών χωρών με θετικά χρώματα (για παράδειγμα η αποικιοκρατική κληρονομιά της Γαλλίας δημιούργησε ένα ενδιαφέρον μωσαϊκό μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν ευτυχισμένα πολλοί απόγονοι μεταναστών), ωστόσο, οι κλυδωνισμοί στην οικονομία και οι προβληματισμοί στον τρόπο διοίκησης της Ένωσης έφτιαξαν ένα ασταθές σκηνικό μέσα στο οποίο αυτή τη στιγμή καλούμαστε να συζητήσουμε για ενσωμάτωση.  Κουρασμένη από γεννησιμιού της, διχασμένη και δαιμονοποιημένη, η Ευρώπη δεν έχει ποτέ πραγματικά καθίσει να μιλήσει “από καρδιάς” για το θέμα της μετανάστευσης.

Κάπου εκεί μπαίνουμε στο παιχνίδι κι εμείς, με τα προβλήματα του κόσμου στους ώμους αλλά με τη φιλοξενία και τον ανθρωπισμό που διακρίνει τους συμπολίτες να προσπαθούμε να σώσουμε τα καραβάνια των ψυχών που καταφεύγουν στα ελληνικά παράλια.  Γενναία πράξη μεν, αλλά στερούμενη σχεδίου, στρατηγικής και ανθρώπινου δυναμικού.  Διαθέτουμε αυτό που λένε (οι άλλοι) “μεταναστευτική πολιτική”;  ΄Οχι, αλλά δεν θα ξεμείνουμε ποτέ από ατάκες που φανερώνουν την ασχετοσύνη που δέρνει τους ιθύνοντες.

Είναι ευθύνη και χρέος να γνωρίζουμε τη διαφορά ανάμεσα στην περιστασιακή βοήθεια προς τους διασωθέντες των ναυαγίων και στη συστηματική, εξειδικευμένη στήριξη και προστασία τους, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει αυτή τη στιγμή.  Η απουσία δομών φιλοξενίας και η τωρινή αδυναμία οργάνωσής τους δυσχεραίνουν το πρόβλημα και δημιουργούν συνθήκες ασφυξίας σε πολλές περιοχές, όπως για παράδειγμα στο κέντρο της Αθήνας.  Οι τηλεοπτικές υποσχέσεις προσπαθούν να καλύψουν το κενό στη λογική, όταν μιλάμε για αυτά που θα συμβούν αλλά δεν προσδιορίζουμε το πότε: “θα” με εκείνη την υπόσχεση που χορταίνει συνειδήσεις αλλά δεν οδηγεί πουθενά, “θα” όταν μέχρι πρότινος τα υπουργεία δεν είχαν ιδέα για τη διαθεσιμότητα σε κλίνες ή την ύπαρξη καταλυμάτων  προσωρινής φροντίδας. 

Οι καθυστερήσεις, η έλλειψη προσωπικού και εθελοντών στους σταθμούς υποδοχής (επίσημους ή πρόχειρους), η ανακρίβεια στην καταγραφή περιπτώσεων και περιστατικών, η έλλειψη πρόβλεψης για το τι θα απογίνουν τα ανήλικα παιδιά ή τα ασυνόδευτα μέλη ομάδων, κάνουν τους ανθρώπους βορά σε δουλεμπόρους και traffickers.  Κανένο μέτρο - αυστηρό ή χαλαρό, παρεμπόδισης εισόδου ή αδειοδότησης στην παραμονή – δεν πρόκειται να αποδειχθεί αποτελεσματικότερο της πρόληψης και του πολιτικού σχεδιασμού.  Μακριά από τηλεοπτικά πάνελ, η σοβαρή αυτή διαδικασία δεν είναι εργολαβία κανενός “σωτήρα”: είναι ένα συνεργατικό εγχείρημα πανελλαδικής εμβέλειας.

Βρείτε τι μας εμποδίζει από το να καθίσουμε μαζί στο τραπέζι για να γίνει η αρχή.


* Η Δέσποινα Λιμνιωτάκη είναι Κοινωνική Ψυχολόγος - Σύμβουλος σε θέματα Διομαδικών Διεργασιών

Ακολουθήστε το Capital.gr στα Social Media
Σχολιάστε το άρθρο 
Βρήκατε το άρθρο ενδιαφέρον:
LINKS ΧΟΡΗΓΩΝ

Προηγούμενα άρθρα

  • 15/05  Χώρα - κουρέλι- Γιώργος Κωστούλας
    Πώς έγινε, οι Έλληνες του 20ου αιώνα, που χάρη και στη σχολική τους παιδεία αγκάλιασαν την υπομονή και την επιμονή ως βασικούς όρους επιβίωσης, να ασπασθούν τόσο εύκολα την αντίληψη ότι η ζωή οφείλει να είναι εύκολη; Χωρίς δυσκολίες, χωρίς αναποδιές; Να υιοθετήσουν το εύκολο χρήμα ως δικαίωμα;
  • 14/05  “Αυτοπεραίωση" καταθετών εξωτερικού: Μία απλοϊκή πρόταση- Δημήτρης Πατσάκης
    Οι χιλιάδες καταθετών σε εκτός Ελλάδος τραπεζικά ιδρύματα, προφανώς δεν ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε συστηματικούς φοροφυγάδες και λοιπούς “αγνώστους“ μεν στις οικείες Δ.Ο.Υ., “διασήμους“ δε ανά την επικράτεια.
  • 13/05  Μήνυση κατά των τραπεζών. Πρέπει να μάθουμε τί έγινε στη διετία 2010-2012- Γιάννης Σιάτρας
    Ο κλάδος των τραπεζών υπήρξε το μεγαλύτερο -οικονομικό- θύμα της ελληνικής κρίσης χρέους. Μαζί με τις τράπεζες, στην οικονομική καταστροφή παρασύρθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες μέτοχοί τους. Για την καταστροφή αυτή ουδέποτε αναζητήθηκαν τα αίτια και ουδείς τιμωρήθηκε.
  • 12/05  Ποιος θα ασχοληθεί με την ανεργία της γενιάς άνω των 45 ετών;- Ρεβέκκα Πιτσίκα
    Πόσες πιθανότητες έχει να βρει δουλειά στην ελληνική αγορά εργασίας σήμερα ένας 45αρης; Μάλλον περιορισμένες... Η οικονομική κρίση τα τελευταία επτά χρόνια επηρέασε έντονα την ηλικιακή ομάδα άνω των 45 ετών -ιδιαίτερα τους άνδρες. Η ανεργία για τα άτομα άνω των 45 ετών, άρχισε να γίνεται τεράστιο πρόβλημα τα τελευταία δύο χρόνια.
  • 11/05  Πέντε χρόνια πέρασαν, τι κάνουμε τώρα;- Βασίλης Αναστασίου
    Οι μικρές χώρες δεν μπορούν να ανοίξουν πλήρως τα πανιά τους στους Ωκεανούς του διεθνούς ανταγωνισμού. Σε μικρά κλειστά Πελάγη προστατευόμενα θα περιπλέουν. Όμως θα μπορούν και σε αυτά μόνο με συνετή διαχείριση των λίγων οικονομικών τους.
  • 08/05  O Λαφαζάνης να σώσει τη χώρα!- Ανδρέας Ζαμπούκας
    Είναι φανερό πως οι Ευρωπαίοι δεν ενδιαφέρονται να αλλάξουν τη χώρα. Ποτέ άλλωστε δεν το ήθελαν, στα 200 χρόνια της ιστορίας αυτού του “προκατασκευασμένου“ κράτους. Ούτε με τους βασιλιάδες ούτε με τους διορισμένους φυλάρχους που συνεργάζονταν.
  • 07/05  Περί λαϊκών εντολών και άλλων σοφιστειών- Κωνσταντίνος Κωνσταντάτος
    Ένα από τα βασικά επιχειρήματα που ακούμε από την τωρινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε σχέση με την διαπραγμάτευση που εξελίσσεται με τους εταίρους-δανειστές, είναι ότι οι υπόλοιποι λαοί θα πρέπει να σεβαστούν την λαϊκή εντολή που έδωσε ο Ελληνικός λαός και να υποκύψουν στις απαιτήσεις του.
  • 06/05  Μνήμη και Τιμή- Άγης Βερούτης
    Μνήμη και Τιμή στους χιλιάδες Έλληνες που έπεσαν θύματα της κρατικής εγκληματικής οργάνωσης του ΟΑΕΕ μαζί με τις οικογένειές τους. Μνήμη και Τιμή σ’ εκείνους που έπεσαν θύματα της ρατσιστικής επίθεσης του κράτους και του κρατισμού, ενάντια στην παραγωγική οικονομία.
  • 05/05  Η αποτελεσματική διοικητική δικαιοσύνη ως προϋπόθεση ανάπτυξης- Μιχάλης Καρχιμάκης
    Η ανάγκη για εκσυγχρονισμό του μοντέλου λειτουργίας και απονομής της διοικητικής δικαιοσύνης είναι άμεση και επιτακτική και οι προτάσεις πλέον πρέπει να έχουν σαφές περιεχόμενο και συγκεκριμένο προσανατολισμό, ουσιαστικής ενίσχυσης της διοικητικής δίκης.
  • 04/05  Και τι θα καταφέρουμε, τάχα, με τη δραχμή;- Γεώργιος Μάτσος
    Η δραχμή φαντάζει σήμερα σε πολλούς ως λύτρωση και διέξοδος από τη συνεχή πίεση των δανειστών. Τουλάχιστον, λένε, δεν θα μπορούν πια να μας πιέζουν. Και θα έχουμε να φάμε διότι, λένε, φέτα και λάδι τα παράγουμε μόνοι μας. Η συλλογιστική αυτή είναι αυτοκαταστροφική.
Επόμενη σελίδα »

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

  στό    Αναζήτηση